Uit de dag

CAPPUCCINO EN OTMAN

Mijn gele fiets zet ik alleen op het vaste slot. Vanaf het terras kan ik hem in de gaten houden. De stoelen en tafels zijn voor het oude gebouw van Humanitas uitgestald. Twee mannen staan onder een parasol te kletsen. Eén herken ik.

Hij heeft zwarter haar dan ik me herinner, het reikt nog steeds omhoog. Zijn huid is gebruind en zijn ronde wangen glimmen. Enthousiast kijkt hij mij aan.

‘Hi, how are you doing?’ vraagt hij.

We geven elkaar een hand.

Hij neemt een trekje van zijn sigaret.

‘I’m fine and you? reageer ik.

‘This is my taalcoach,’ zegt hij kijkend naar de donkerblonde man naast hem.

‘You went to a different class, with a higher level,’ zeg ik.

Hij kijkt naar het decolleté van mijn zwart wit gestreepte jurkje.

‘We are going to sit over there,’ hij wijst naar het bankje dat tegen de A-kerk aan staat.

‘Do you stay here?’ vraagt hij.

‘Yes I stay here,’ antwoord ik.

‘Is het goed als ik gewoon een koffie neem?’ vraag ik aan de oudere Aziatische serveerster.

Het is etenstijd en de menukaarten liggen op de tafels.

‘Een cappuccino,’ zeg ik.

‘Dat is geen gewone koffie, glimlacht ze.’

Aan de andere kant van de zilverkleurige ronde tafel zit een donkere man met een groen poloshirt.

‘Lekker weer,’ zegt hij.

‘Het is zeker lekker weer,’ reageer ik.

‘In mijn land is het altijd dit weer,’ vervolgt hij.

‘Waar kom je vandaan?’ vraag ik.

‘Uit Eritrea, nu in de zomer is het wel kouder, vijftien graden of zoiets,’ zegt hij.

De serveerster komt het gebouw uit en mompelt en gebaart dat hij weg moet gaan.

Hij zal wel te weinig consumeren op het terras bedenk ik me.

Het gesprek aan de overkant bij het bankje is afgelopen. De man gekleed in een zwart T-shirt en korte broek, loopt energiek naar me toe. Hij pakt een stoel van de andere kant van de tafel en gaat schuin voor mij zitten.

‘I forgot your name,’ zeg ik.

‘Otman and yours?

‘Ah yes Otman, Janine.’

‘I know you from the ‘mis’,’ zegt hij.

Hij wijst richting het Zuiderdiep.

‘Oh you mean from church?’ zeg ik omdat ik aan de synagoge moet denken.

‘No the Maze,’verbetert hij mij.

‘We had sex,’ zegt hij.

‘No we didn’t, zeg ik verbaasd.

‘It was you,’ gaat hij verder.

‘No, I would know,’ reageer ik perplex.

‘I met you in the sexshop,’ gaat hij verder.

Hij bestudeert mijn gezicht nauwkeurig op zoek naar bevestiging.

‘I know you from the Alfa College,’ verweer ik mij.

 

 

‘The Admiraal de Ruyterlaan?’ vraagt Otman

‘No, Floreshuis,’ antwoord ik.

‘Do you remember Ole the teacher?’ vraag ik.

‘Yes I know him.’

‘You lived in Norway and Greece,’ zeg ik.

‘Yes that is true,’ reageert Otman.

‘Where do you come from?’ vraag ik.

‘Afganistan,’ antwoord hij.

‘Ah yes I remember,’ zeg ik.

 

‘We had sex,’ houdt hij vol.

‘No I would know, you insult me,’ zeg ik.

Otman kijkt bedenkelijk.

Ik vraag me af of er mensen meeluisteren.

‘I was with friends, we were drunk. They took me to the sexshop,’ vervolgt hij zijn relaas.

‘That must be the reason: you where drunk, you don’t remember properly,’ zeg ik.

‘I was’t that drunk,’ zegt hij.

‘There was a woman who asked if I wanted sex and I thought, why not,’ gaat de uitleg verder.

‘I have a girlfriend.’

‘You have a girlfriend,’ herhaal ik verbaasd.

‘It was you, the woman really looks like you. You have the same face,’ hij bestudeert onophoudelijk mijn gezicht.

‘It wasn’t me, I would know,’ zeg ik nog steeds verbaasd.

‘Maybe she looks like me,’ probeer ik.

Mijn volharding wint van zijn verwarring.

‘You have the same face, maybe she is a lookalike,’ zegt hij.

 

 

‘I’m really ashamed now, this is very embarrassing,’ zegt hij nu terughoudend.

Otman zijn houding slaat om, hij zit ongemakkelijk op zijn stoel en staat op.

‘I’m sorry.’

Hij verlaat met flinke pas het terras.

 

‘Ik wil graag de cappuccino afrekenen,’ zeg ik binnen tegen de Aziatische dame.