Uit de dag

Verplicht knoppen

 

 

Terwijl ik door het glas naar sieraden kijk met amethist en rozenkwarts wordt het gehuil in het hokje vlak naast mij steeds erger. Een meisje van een jaar of vier met blonde lokken staat bij de ingang met een geschrokken gezicht het hokje in te kijken. Ik probeer me te concentreren op de sieraden maar dat valt niet mee met die zielige geluiden die de ruimte vullen.
‘Wilt u het hoofdje en de armpjes even vasthouden want anders willen ze het pistool nog wel eens weg slaan,’ hoor ik de winkelbediende zeggen.
Het meisje voor het hokje kijkt nog steeds beteuterd en uit het hokje klinkt de moeder: ‘ga even naar haar toe ze heeft het er moeilijk mee.’
De vader loopt naar het meisje toe en probeert haar gerust te stellen; ‘Er is niets aan de hand.’
Dit lijkt mij niet in overeenstemming met het harde gehuil.
De vrouw met het pistool hoor ik een paar keer sorry zeggen.
‘Het geeft niet,’ reageert de moeder.
Even later komen ze naar buiten. Het blijkt een baby te zijn die zo is toegetakeld!
Ze zit met een verhit gezichtje met haar nieuwe knoppen in de oren in de buggy.
‘Wat een mooie oorbellen,’ zegt de vader terwijl ze de winkel uitwandelen.
Ik roep een andere verkoopster om een paar oorbellen te mogen zien uit de glazen kast.
‘Wat zielig, het is nog maar een baby,’ zeg ik tegen haar.
‘Ach ja ze willen dat graag,’ zegt het meisje met het donkere haar vergoelijkend.
‘Die baby?’ vraag ik.
‘Nee, die kan nog niet beslissen.’
‘Precies,’ reageer ik.