De sneeuwpop die niet smelt

Vroeger;
Het ondraaglijke onbesproken.
Maar mijn hart is van ijs en mijn lijf is van hout.
De verbinding ijl.
 
Mijn gevoelens bevroren.
Nog maar een meisje, geteisterd door het leven.
Onzichtbaar.
De toekomst lamgeslagen
 
Opgesloten in een kleine ruimte in mijn lichaam.
Een kamer met dikke muren.
Gepantserd.
Mijn buik doet zeer, mijn maag misselijk.
 
Het vertrouwen is op.
Mijn leven leeft niet meer, het heeft mij verlaten.
Bevroren, zonder zon. Hoe moet ik ontdooien?
Getroost door de dieren.
 
Schreeuwen zonder geluid,
wie ziet mijn tragiek?
Ik ben als een sneeuwpop die niet smelt,
op een angstaanjagende wereld.
 
Nu; opduikende pijn onthaal ik.
Gevonden in de spelonken van mijn zijn,
wandelen we samen in het oerwoud
totdat de duistere energie verlicht,
 
en mijn kracht rijst.
 
 
© Janine Spoelman