Poetry

Voorlopige verbintenis
 

Langzaam
Of als een waterval
Snel als een roekeloze vis
Ben je aaibaar
Kan ik je knuffelen
Of ben je hard
Niet flexibel
Zijn je kussen heet
Als de zon
Of ijskoud
Raak je mij
Of moet ik beven
Hoor je mij met je oren of je hart
Zijn je wensen verlangens
Of rem je jezelf af
Als voor een stoplicht
Voetstappen door het vuur
De kolen verhitten mijn zenuwen
Branden
Branden in jouw vlammen
In mijn gloed
De toekomst en het verleden op stil
Het moment
Alleen van ons
Samen in een draaikolk
Volledige overgave
Geen gene alleen durf
Groots inzetten
De wereld is van ons
Handen op handen
Heupen op heupen
Huid op huid
De schroom loert naar binnen
Oplaaiende lucht
De kamer ademt spanning
Kaarsen laaien
Gordijnen klapperen in de wind
Oorverdovende aandacht
Voor wie je bent
Alleen jij en ik
Zwevend
Alleen jij en ik
De huid ontwaakt
De cellen vertellen
Ogen open
Ogen dicht
Vingers onderzoeken
Zoals ogen kunnen zien
Geen terughoudendheid
Maar hitte
 
 © Janine Spoelman

Aan zee

Vaders zeuren over zand op het kleed
De invasie van de korrels
Oncontroleerbare natuur tijdens het dagje uit

De kinderen hebben het niet koud
Zij dansen in de zilte golven
Soepele botten springen in de branding

Hun gedachten schitteren als de sterretjes op het water
Gedreven door de intensiteit van de zee
Golven zij mee


©Janine Spoelman

Parfum
 
Het is weer de periode dat
Jouw bouquet
Zich verspreidt via mijn neus als een zachte roze wolk in mijn hersenen
 
Wanneer ik wandel ontmoeten wij
Trots sta je aan de waterkant als een oplettende reiger
Ik dompel mij onder in jou
Jij fonkelt als voortdurend zonlicht
 
Jouw geur siert mijn cellen met dons
Ik adem met aandacht
En wil jou meenemen op mijn rug
Maar jij hebt zo je wortels in je eigen aarde
 
Waar je iedereen kan omhelzen met jouw parfum

©Janine Spoelman

Mag ik op je rug
 
Mag ik op je rug
Dan ben je mijn voeten
Mag ik op je rug
Dan zien wij samen
Mag ik op je rug
Dan voorzie ik de beren
 
Hou je me vast
Als we in zee stoeien
Hou je me vast
Als mijn tranen dik zijn
Hou je me vast
Als de duisternis valt
 
Laat je me los
Zodat ik vrij kan dansen
Laat je me los
Zodat we stil zijn
Laat je me los
Zodat ik bij jou kan zijn


 © Janine Spoelman

De boot
 
Tien jonge jaren

Zonder zorgen bestaan
Tien
Daarna werd ik gelost als rotte vis
Een levend zeemansgraf
Overboord geduveld
 
Boot
Waarom mocht ik niet meer dansen aan je dek
De boot was betoverend
Hij had een reling
Bescherming rondom
Maar de reling brak
En ik ging erdoor
 
Ik viel in de diepste oceaan
Zakte naar de bodem
Waar de eeuwige duisternis huisde
Geen ster straalde
De bodem hard
Vissen verkleed als monsters
 
Ik hield van de zee
Maar zo diep kon ik niet ademhalen
Lichaam en geest verkoold
Verworden tot een vreemde
De boot is doorgevaren
Mijn leven hield op
 
Gevoelens uitgeschakeld
De automaat aan
Er leek geen weg te zijn
Geen eindpunt
Omhuld door het zwart
 
De boot had mij uitgebraakt
Was het een straf?
 
Ik heb mijn hoofd weer boven water
Gooi de ladder maar uit
Ik beklim hem sport voor sport
Totdat ik weer aan dek ben
En de sterren zie stralen
 
© Janine Spoelman
 

Onbandig
 
Zonneschijn laat je glinsteren
het koestert je als een zachte haard
Jij ontvangt regendruppels als je eigen kinderen
 
Onbekend met angst
Laat je iedere nieuwkomer toe
Elke seconde maak je kennis met je reizigers
Jij heelt
Je geeft kracht om op te staan
Dynamiek om door te gaan
 
Even stil
Even stilhouden
Onderdompelen in jou beminnelijkheid
Mijn huid gestreeld
Adem ik met je mee
 
Niets is zo immens
Jij alleen kent je eindeloze verhaal
Ik luister met aandacht
 
© Janine Spoelman
 
 
 
Bij mij
 
Het praten is stil
Zinnen worden gevangen door het hoofd
De zuurstof tussen ons zindert
De anderen zetten een stap terug
Alleen wij
 
Onze lichamen leunen op de lucht
Het universum kent zijn eigen taal
Jij daar
Ik hier
Toch vertrouwd
Gevoelens drijven op het water
Los van mij
Dicht bij jou
 
Mijn muziek speelt jouw lied
Alleen in mijn hoofd raak ik je aan
Verbonden op afstand
 
Je bent er
Ook al vlieg ik op de fiets
Je bent er
Ook al zwem ik diep
Je bent er
Ook al denk ik niet aan je
Het universum kent zijn eigen taal
Jij daar
Ik hier
Mijn muziek speelt jouw lied
Luid klinkt het in mij
 
© Janine Spoelman

 

Oorlog op de ic

Achtergelaten
Jou, ik
Mezelf achterlaten?
Bevrijden van toen
Het verleden
De hel in mij

Als ik je loslaat
Blijf ik dan bestaan?

Het was de hel op aarde
Zo jong nog
Een gemarteld lijf
Een gemartelde geest

Wat is er over van mijn lichaam?
Ze deden alsof het hun bezit was
Mij werd niets gevraagd

Leven overleven
Doodgaan
Vechten voor familie
Hun kan ik niet achterlaten

Nooit geweten dat het vechten nooit over zou gaan
Elke dag oorlog in het ziekenhuis
Elke dag weer

Geen einde
Maar haat van messen, naalden en slangen
Geen einde
Mijn lichaam aan de machines

Ik zweefde soms erboven
Ademhalen zonder lichaam
Ademhalen zonder zuurstof

Mijn lichaam een oorlogsgebied
Verleden
Herhaal het niet
Haal het uit mij
Uit mijn lijf, mijn geest

Verdronken in de pijn
Als ik het loslaat ga ik dan dood?
Ben ik jou dan kwijt

Jij die ik was toen
Het kleine meisje
Ik wil je niet in de steek laten
Ik hou je vast
En laat je gaan

Waarom zou ik nog denken aan de pijn
Als ik het ziekenhuis heb verlaten
Het ziekenhuis moet uit mij
Uit mijn lijf

Mijn lichaam is van mij
Niet meer van hun
Ben ik de baas over mijn zijn?

Vechten hoeft niet meer
Ik leef

Het was oorlog in een kleine kamer
Een half dode oude man links van mij
Familie komt op bezoek in groene pakken

De dood had ik nog nooit van zo dichtbij gezien
Het lachte achter het raam en verstopte zich onder het bed

Ik kon altijd nog doodgaan
Daar had ik alle tijd voor
Nu moest ik eerst leven

Zonder slangen
Zonder prikken

Met normale benen wou ik leven
Zonder pijn zonder gestaar
Ik was eng
Ik was vel over been

Maar ik zou winnen
Ik zou overwinnen
Ik wist dat ik het kon
Ik zag het in de toekomst
Ik zag het in het verleden
Ik kon winnen

Zwevend boven mijn lichaam
Wist ik alles

Ik zag de sterren en de zee
Maar die moesten nog wachten
Wachten op mij

©Janine Spoelman

 

Broos

Net begonnen te delen
Een voorzichtig verlangen
Naar groei
Het bestaan
Voor het eerst aangeraakt
Door een hand
Of omarmd door de lucht

Een begin
Een eerste cel
Die zich vermenigvuldigt zonder vragen

Verbaasd ontmoeten
Zijn en groeien

Omdat er een zon is
Omdat er een aarde is
Omdat er een wil is
Omdat er instinct is
Naast elkaar bestaan

Liever met liefde

©Janine Spoelman

 

Verbonden

Flinterdun verlaten we
Oude tijden maken plaats voor versnelde vernieuwing
Vogels vliegen stil
Geruisloos snijden ze de lucht

Leegte
Gevuld met aandacht

Wachten op wat komen gaat
Verzamelde spanning omringt ons
Berichten die doen beven
Het nieuws stroomt genadeloos binnen

We blijven staan
Stiller
En dichter bij elkaar

Zoeken naar opnieuw
De natuur laat zijn verrassende veerkracht zien
We mogen het koesteren
En de aarde met zachte voet betreden

Met respect voor al het
Leven
Verbonden

© Janine Spoelman

 

Dwingende stem

Stiller dan gisteren
Spontane sereniteit
Wanneer een stad een dorp wordt
Er heerst een langzamere tred

Momenten worden genomen om op afstand te praten
Onder de zon
De tijd laat zijn dwingende stem los
Marktkramen staan op grotere afstand van elkaar

De kinderkopjes herinneren zich nog de markt
Van vorige week
Schreeuwerige bedrijvigheid wordt ingewisseld voor berusting
Was het in de middeleeuwen ook zo sereen?

De lucht lijkt zijn transparantie terug te vinden
Veel mensen houden een gedwongen retraite
Niet in een klooster
Niet in India

Maar thuis in de ene of de andere kamer
Alleen, of met meer
Hoe kan je nog vluchten voor je eigen ik

De afleiding is ingeperkt
Geconfronteerd met de zin en onzin van je geest
De eigenliefde op de proef gesteld

©Janine Spoelman

 

Een sluier van venijn

En ineens

Als een sluier van venijn daalde het neer op de aarde

We zijn omwikkeld tot aan de grond

Onze gemeenschappelijke vijand is onzichtbaar en geniepig

Konden we je maar kleuren en dan bestrijden

Jij met je grenzeloze verlangen om in te breken in onze cellen

Zonder toestemming

Wat een stoutheid

En ineens

Is de macht verschoven

Een wanschepsel heeft invloed op ons gedrag

Begrenst komen we buiten

Contact op afstand is geboden

De noodklok luid, luid

Wat eerst zo gewoon was is nu niet meer normaal

En ineens

Wordt lawaai ingeruild voor stilte

De handrem piept nog na

Onze natuur kan dieper ademhalen

(Te veel) tijd voor bespiegeling

Vind de grenzeloze verbeelding

De vijand angst verliest van onze kracht

©Janine Spoelman

 

Toppen zonder tranen  

Dorstig naar de zon maan

Ik hou je in mijn armen

Wanneer je schuilt achter dikke lagen mist

Loop ik door diepe ravijnen

Wanneer ik alleen ben zonder jou

Ik klauter en klim naar de toppen zonder tranen

Je licht als een waterval

Waar jij gloeit met golven

Wanneer jij schuilt achter dikke lagen mist

Zie ik jou

In een onverwachte lach

In de glans van de dieren

Jij bent altijd

Dank je zon maan

©Janine Spoelman

 

Oerloei

Diep in mij huis jij

Een oergeluid dat loeit

Het verstand vergeten

Je ogen ademen lief

Als ik je zelden zie

Intens verbonden voor een paar seconden

Op zoek naar woorden die de wind kan vangen

Het is je stem die mij doet beven

Wankel op mijn voeten wil ik jou vast

Strijd van waarden en wensen

Je huid, je lach opslaan in de nacht

Gezakt door de grond maar wel jou handen om mij

Dans en droom ik voeten in de zee

Het anker is van ons beide

Met de zee als grootste aanbidder

Water koestert ons kalm

Wij dwalen niet meer

De bomen ademen een zucht

Kastanjes kletsen in het water

De lucht is ijler dan onze gedachten

Puur en helder als zonnestralen

Niet de spijt maar de eenvoud vertelt het verhaal

Schoon en dapper is de stroming

Die onze huid omsluit

Afzonderlijk

© Janine Spoelman

 

Het harnas

Het harnas is af

Van hoe ik mij voel of niet voel

Van wat ik denk of niet denk

Het harnas is af

Wit hard plastic geklemd om mijn torso

Mijn lichaam herstelt zijn oorspronkelijke vorm

Beklemmende lijnen verliezen van de vrijheid

Het harnas is af

Als een afgestoten tweede huid

Een te klein huis om mijn lichaam

Met dikke schroeven die hun weg vonden naar mijn ziel

Het harnas is af

Alleen nog maar liefde en begrip

We dansen met de golven

Het harnas vlamt zijn ondergang

De vonken ademen hun laatste zucht

Het harnas is af

Zand op het restje as

De zee lost het op

©Janine Spoelman

Klaterend zonder tegenzin laat je je vallen

Achterwaarts in de rivier die je streelt

Je zwemt met lange armen

Liefst niet schreeuwen van geluk maar luidruchtige stilte

Vissen zoeken de waarheid in de golven

Het licht maakt sterren op het water met grote luchtigheid

Ze zijn er gewoon net als jij

© Janine Spoelman

 

Stil geluid

Wat was het stil in het begin der alles

Niemand die de oerkrachten kon horen

Het zingen van niet bestaande vogels op niet bestaande takken

Was er überhaupt geluid?

En wie was de eerste die het hoorde?

En als niemand kan horen bestaat het geluid dan wel?

Of deint het weg in talloze tijden zonder op te vallen

Misschien was het knisperen van de sneeuw in de nacht wel het allereerste geluid

©Janine Spoelman

 

Groene vrienden

De eenvoud strijkt zijn middagzon

Buiten is de wind weerbarstig

De madelieven glimlachen onder de grond

Ze baggeren de vijvers uit met venijn

Hopelijk gaan de schildpadden vrijuit

Diep in de donkere aarde slapen zij hun winterslaap

Zoet als zuiver water

©Janine Spoelman